Wanneer heb jij voor het laatst iets voor het eerst gedaan?

Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan wat je nog nooit eerder had gedaan? Ik dacht daar laatst over na en vond het eigenlijk best een confronterende vraag.

Als kind doe je namelijk constant dingen voor het eerst. Voor het eerst zonder zijwieltjes fietsen. Voor het eerst alleen naar school. Voor het eerst logeren. Voor het eerst in een achtbaan. Voor het eerst zelf iets kopen van je zakgeld. Je leven zit vol met firsts.

En dan word je volwassen. Je hebt je werk, je huis, je boodschappenrondje en je favoriete restaurant waar je iedere keer hetzelfde bestelt omdat je inmiddels weet dat het lekker is. Voor je het weet bestaat een groot deel van je leven uit dingen die je al honderd keer hebt gedaan.

En ergens snap ik dat ook wel. Routine is lekker. Ik ben zelf ook iemand die bij een restaurant de menukaart uitgebreid kan bestuderen om vervolgens tóch weer hetzelfde te bestellen. Waarom risico nemen als je zeker weet dat die pasta zo lekker is?

Maar tegelijkertijd denk ik dat we daardoor soms vergeten hoe leuk het is om ergens compleet nieuw in te zijn.

Slecht ergens in zijn

Volgens mij vinden we dat als volwassenen sowieso steeds moeilijker: slecht zijn in iets. Als kind teken je gewoon een paard dat meer op een mislukte hond lijkt en ben je alsnog apetrots. Als volwassene beginnen we ergens aan en verwachten we na drie pogingen ongeveer professioneel niveau.

Pottenbakken? Mijn mok moet wel Pinterestwaardig zijn. Tennisles? Waarom kan ik na twee lessen nog steeds niet serveren? Gitaar spelen? Laat maar, mijn vingers doen pijn.

We zijn zo gewend geraakt aan het idee dat alles ergens toe moet leiden. Een hobby moet een side hustle worden. Sporten moet resultaat opleveren. Een boek lezen moet nuttig zijn. Een wandeling moet 10.000 stappen zijn. En als we ergens niet meteen goed in zijn, voelt het al snel als tijdverspilling.

Maar misschien is tijd verspillen soms juist precies wat we nodig hebben.

Meer leven

Toen ik The Offline Corner begon, ging het voor mij vooral over minder schermtijd. En begrijp me niet verkeerd, dat vind ik nog steeds belangrijk. Sterker nog, waarschijnlijk belangrijker dan ooit.

Maar de laatste tijd denk ik steeds vaker dat minder scrollen eigenlijk maar de helft van het verhaal is. Want stel dat je je schermtijd terugbrengt van vijf uur naar twee uur per dag. Top. Dan heb je ineens drie uur terug. Maar wat ga je daarmee doen?

Dat is volgens mij waar het interessante gedeelte begint. Niet alleen scroll less, maar vooral live more.

Meer dingen doen waar je later nog aan terugdenkt. Een trein pakken naar een stad waar je nog nooit bent geweest. Een kookboek openslaan en iets maken waarvan je de helft van de ingrediënten niet kent. Een cursus pottenbakken boeken. Een boek lezen in het park. Alleen naar de bioscoop gaan. Je oma bellen. Een taart bakken die compleet mislukt. Een instrument leren. Of eindelijk eens dat ene ding doen waarvan je al drie jaar zegt: “Dat lijkt me eigenlijk heel leuk.”

Je telefoon maakt het wel heel makkelijk

Het probleem is alleen dat onze telefoon altijd het makkelijkste alternatief is. Verveling? Telefoon. Even wachten? Telefoon. Geen plannen vanavond? Netflix, YouTube, Instagram, TikTok.

Voor je het weet is het 22:47 en heb je drie uur gekeken naar andere mensen die dingen aan het doen zijn. Andere mensen reizen, andere mensen koken, andere mensen verbouwen een huis in Italië, andere mensen beginnen een bedrijf en andere mensen hebben hobby’s. En jij ligt op de bank te kijken hoe zij leven.

Beetje pijnlijk als je er zo over nadenkt.

Misschien hoeven we daarom niet alleen minder te kijken naar wat andere mensen doen. Misschien moeten we zelf weer wat meer gaan doen. Niet omdat het productief is. Niet omdat je er content van kunt maken. Niet omdat je er goed in bent. Gewoon omdat je leeft.

Dus: wanneer deed jij voor het laatst iets voor het eerst?

Ik wil mezelf die vraag vaker gaan stellen. Niet iedere dag. Ik hoef niet ineens met een parachute uit een vliegtuig te springen omdat ik dinsdagmiddag toevallig nog niets spannends heb gedaan. Maar wel regelmatig.

Wanneer heb ik voor het laatst een nieuwe plek gezien? Wanneer heb ik iets geleerd wat totaal niet nuttig was? Wanneer heb ik iets gedaan zonder dat mijn telefoon erbij hoefde? Wanneer heb ik ergens keihard om gelachen? Wanneer heb ik iets gedaan waarvan ik van tevoren niet wist of ik het leuk zou vinden?

Misschien is dat uiteindelijk wel waar The Offline Corner voor mij steeds meer over gaat. Niet over een perfect offline leven. Niet over je smartphone in de prullenbak gooien en voortaan brieven versturen per postduif. Maar over ruimte maken voor het echte leven. Voor nieuwe dingen, voor mensen, voor verhalen, voor dingen die mislukken en voor dingen waarvan je later zegt: “Wow, weet je nog?”

Want uiteindelijk wil ik niet terugkijken op een leven waarin ik heel veel heb gezien op een scherm. Ik wil terugkijken op een leven waarin ik heel veel heb gedaan.